ΑΧ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΗΛΕΧΕΙΡΙΣΤΗΡΙΟ..

Κάθε βράδυ, λίγο πριν αρχίσει η ταινία, πραγματοποιείται στο σπίτι μας η ίδια τελετή:
«Πού είναι το τηλεχειριστήριο;»
Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν το άγγιξε. Κανείς δεν το είδε από χθες. Το τηλεχειριστήριο φαίνεται να ζει ανεξάρτητη ζωή και να επιστρέφει μόνο όταν αισθανθεί ότι μας έχει ταπεινώσει αρκετά.
Ξεκινώ την έρευνα πολιτισμένα. Κοιτάζω πάνω στο τραπεζάκι. Μετά ανάμεσα στα μαξιλάρια. Έπειτα βάζω ολόκληρο το χέρι μέσα στον καναπέ και ανασύρω δύο κέρματα, ένα λαστιχάκι, τρία ψίχουλα και κάτι που ίσως κάποτε ήταν μπισκότο.
Τηλεχειριστήριο πουθενά.

«Μήπως το πήρες στην κουζίνα;» με ρωτούν.
Για ποιον λόγο να αλλάζω κανάλια στο ψυγείο; Παρ' όλα αυτά, πηγαίνω και κοιτάζω. Έχουμε φτάσει σε επίπεδο έρευνας όπου κανένα σενάριο δεν απορρίπτεται.
Σηκώνουμε ριχτάρια, μετακινούμε πολυθρόνες και ανακρίνουμε ο ένας τον άλλον:
«Εσύ έβλεπες τελευταία τηλεόραση».
«Ναι, αλλά μετά το άφησα εκεί».
Το «εκεί» είναι μια μυστηριώδης γεωγραφική περιοχή που δεν έχει εντοπιστεί σε κανέναν χάρτη.

Ύστερα από δεκαπέντε λεπτά, κάποιος με κοιτάζει περίεργα.
«Τι κρατάς στο χέρι σου;»
Κοιτάζω.
Το τηλεχειριστήριο.

Δεν ξέρω πότε το πήρα ούτε πόση ώρα το κρατούσα ενώ το αναζητούσα. Το αφήνω αθόρυβα στο τραπέζι και αλλάζω θέμα.
Την ταινία δεν την είδαμε ποτέ. Μέχρι να βρεθεί το τηλεχειριστήριο, είχε τελειώσει και η διάθεση.