ΑΙΣΟΔΟΞΙΑ

Η αισιοδοξία δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας ούτε μια αφελής πεποίθηση ότι όλα θα πάνε πάντα καλά. Είναι στάση ζωής. Είναι η επιλογή να βλέπουμε το φως ακόμα και μέσα σε μέρες βαριές, να συνεχίζουμε να κινούμαστε μπροστά όταν κάτι μέσα μας κουράζεται. Δεν σημαίνει πως δεν πονάμε, πως δεν απογοητευόμαστε ή πως δεν φοβόμαστε. 

Σημαίνει ότι, παρά όλα αυτά, κρατάμε ανοιχτό ένα μικρό παράθυρο ελπίδας.Στην καθημερινότητα, η αισιοδοξία εκφράζεται με απλές κινήσεις. Με το να σηκωθούμε το πρωί και να φτιάξουμε έναν καφέ σαν μικρή ιεροτελεστία. Με το να ανοίξουμε το παράθυρο και να αφήσουμε λίγο φως να μπει στο δωμάτιο. Με το να επιλέξουμε να πούμε «θα προσπαθήσω» αντί για «δεν έχει νόημα». Είναι μια εσωτερική απόφαση: να μη βλέπουμε τη ζωή μόνο μέσα από τις δυσκολίες της, αλλά και μέσα από τις δυνατότητές της.

Η αισιοδοξία δεν αλλάζει απαραίτητα τις συνθήκες γύρω μας, αλλά αλλάζει τον τρόπο που τις βιώνουμε. Δύο άνθρωποι μπορούν να ζουν την ίδια πραγματικότητα και να τη νιώθουν τελείως διαφορετικά. Ο ένας βλέπει εμπόδια, ο άλλος βλέπει προκλήσεις. Ο ένας νιώθει παγιδευμένος, ο άλλος ψάχνει διέξοδο. Η διαφορά δεν είναι η ζωή· είναι το βλέμμα.Συχνά πιστεύουμε ότι η αισιοδοξία είναι κάτι έμφυτο, πως κάποιοι άνθρωποι "γεννιούνται" θετικοί. Στην πράξη όμως καλλιεργείται. Είναι μυς που δυναμώνει όσο τον χρησιμοποιούμε. Όταν μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τα μικρά καλά της ημέρας – μια καλή κουβέντα, έναν ήλιο που βγαίνει μετά τη βροχή, μια στιγμή ησυχίας – εκπαιδεύουμε τον νου μας να μην εστιάζει μόνο στο αρνητικό. 

Δεν αγνοούμε τα δύσκολα, απλώς δεν τους επιτρέπουμε να είναι το μοναδικό φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουμε τον κόσμο.Η αισιοδοξία μάς δίνει αντοχή. Μας επιτρέπει να σηκωνόμαστε μετά από πτώσεις, να μην ταυτιζόμαστε με μια αποτυχία, να πιστεύουμε πως ένα λάθος δεν μας ορίζει. Μας βοηθά να κρατάμε ανοιχτό το ενδεχόμενο της αλλαγής. Γιατί όποιος πιστεύει ότι κάτι μπορεί να βελτιωθεί, είναι και εκείνος που θα κάνει το πρώτο βήμα για να το αλλάξει.

Στην ουσία, η αισιοδοξία είναι μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας. Είναι το «μου αξίζει να ελπίζω». Δεν υπόσχεται τέλεια ζωή, υπόσχεται όμως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ότι, ό,τι κι αν συμβεί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με δύναμη, ευελιξία και πίστη πως μέσα στο σκοτάδι υπάρχει πάντα ένας δρόμος προς το φως.