AX, AYTO TO KAΡΟΤΣΙ...

Πήρα ένα καρότσι που εξωτερικά έδειχνε φυσιολογικό. Τέσσερις ρόδες, χειρολαβή, καλάθι. Δεν υπήρχε καμία προειδοποίηση ότι η μπροστινή αριστερή ρόδα είχε προσωπικά σχέδια.

Το κατάλαβα στον πρώτο διάδρομο.
Εγώ έστριβα προς τα μακαρόνια. Το καρότσι πήγαινε στα απορρυπαντικά. Το τράβηξα προς το μέρος μου και εκείνο ακούμπησε με αποφασιστικότητα σε μια στοίβα χαρτιών υγείας.
«Συγγνώμη», είπα στα χαρτιά.
Συνέχισα πιέζοντας τη χειρολαβή λοξά. Πλέον δεν ψώνιζα· οδηγούσα μικρό σκάφος μέσα σε θαλασσοταραχή.

Για να προχωρήσω ευθεία, έπρεπε να γέρνω δεξιά, να σπρώχνω αριστερά και να χρησιμοποιώ το ένα πόδι ως φρένο. Μια κυρία με προσπέρασε κρατώντας απλώς ένα καλάθι. Με κοίταξε με εκείνη την ηρεμία των ανθρώπων που πήραν σωστές αποφάσεις στη ζωή τους.

Στα κατεψυγμένα, το καρότσι έκανε ξαφνική αναστροφή. Παραλίγο να παρασύρει δύο πίτσες, μία γιαγιά και την αξιοπρέπειά μου.
Σκέφτηκα να το αλλάξω, αλλά είχα ήδη βάλει μέσα δώδεκα πράγματα. Είχαμε περάσει πολλά μαζί. Θα το πηγαίναμε μέχρι τέλους.

Φτάνοντας στο ταμείο, ίδρωνα σαν να είχα ολοκληρώσει αγώνα αντοχής. Το καρότσι, αντίθετα, στεκόταν ακίνητο και αθώο.
Το άφησα στη θέση του.
Ένας κύριος το πήρε αμέσως.
Ήθελα να τον προειδοποιήσω, αλλά είχε ήδη ξεκινήσει προς τα φρούτα.
Το καρότσι πήγαινε προς τα κρασιά.
Καλή τύχη, άγνωστε φίλε.