ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΦΟΡΕΣΩ

Δεν έχω τίποτα να φορέσω — μπροστά σε μια ντουλάπα που χρειάζεται πολεοδομική άδεια.
Ανοίγω την ντουλάπα και ανακοινώνω με απόλυτη βεβαιότητα:
«Δεν έχω τίποτα να φορέσω».
Η ντουλάπα, εν τω μεταξύ, είναι τόσο γεμάτη που αν τραβήξω απότομα μία μπλούζα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατολίσθησης. Τα ρούχα κρέμονται το ένα πάνω στο άλλο, δύο συρτάρια δεν κλείνουν και κάπου στο βάθος αγνοείται ένα σακάκι από το 2017.
Κι όμως, τίποτα δεν κάνει.
Το μαύρο παντελόνι είναι πολύ επίσημο. Το τζιν πολύ καθημερινό. Το φόρεμα είναι υπέροχο, αλλά «όχι για σήμερα». Η μπλούζα που αγόρασα πριν από δέκα ημέρες δεν μου αρέσει πλέον, παρόλο που στο κατάστημα την είχα χαρακτηρίσει «κομμάτι ζωής».
Βγάζω το πρώτο σύνολο. Το δοκιμάζω και το απορρίπτω.
Βγάζω δεύτερο. Καλό, αλλά κάτι με ενοχλεί. Δεν ξέρω τι, όμως με ενοχλεί με συνέπεια και επαγγελματισμό.
Στο τρίτο σύνολο αρχίζει η διαπραγμάτευση:
«Μήπως αν αλλάξω παπούτσια;»
Αλλάζω παπούτσια, τσάντα, σκουλαρίκια και πιθανότατα προσωπικότητα. Πάλι τίποτα.
Το κρεβάτι έχει πλέον εξαφανιστεί κάτω από έναν λόφο ρούχων. Η ντουλάπα είναι άδεια κατά το ένα τρίτο και εγώ στέκομαι στη μέση του δωματίου φορώντας ακόμη την πιτζάμα μου.
Τελικά κοιτάζω την ώρα, πανικοβάλλομαι και φοράω το πρώτο σύνολο που είχα απορρίψει πριν από σαράντα λεπτά.
Βγαίνω από το σπίτι και κάποιος μου λέει:
«Τι ωραία που ντύθηκες!»
Χαμογελάω ευγενικά. Κανείς δεν χρειάζεται να μάθει ότι πίσω από αυτή την εμφάνιση βρίσκεται μία ντουλάπα σε εμπόλεμη κατάσταση και ένα κρεβάτι που θα εντοπιστεί ξανά αύριο.