H ANAMONH TOY KOYΡΙΕΡ

Ο ΚΟΥΡΙΕΡ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ 09:00–18:00 — ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

Το μήνυμα ήρθε από νωρίς: «Η παραγγελία σας βρίσκεται σε διανομή».
Από εκείνη τη στιγμή τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο «Δεν απομακρύνομαι από το κουδούνι». Ακύρωσα καφέ, δουλειές και κάθε δραστηριότητα που απαιτούσε απόσταση μεγαλύτερη των τριών μέτρων από την εξώπορτα.
Στις δέκα, τίποτα. Στις δώδεκα, ούτε ίχνος. Στις δύο, άρχισα να υποψιάζομαι ότι το δέμα μου ερχόταν με καμήλα.

Το κινητό βρισκόταν συνεχώς στο χέρι μου, με τον ήχο στο τέρμα. Αν τηλεφωνούσε ο κούριερ, θα απαντούσα πριν προλάβει να ακουστεί το πρώτο «τουτ». Μέχρι και στο μπάνιο το πήρα μαζί μου, προστατευμένο μέσα σε πετσέτα, σαν VIP καλεσμένο σε σπα.
Στις τέσσερις αποφάσισα να φτιάξω καφέ. Τη στιγμή ακριβώς που άνοιξα τη βρύση, άκουσα έναν ανεπαίσθητο θόρυβο. Έτρεξα στην πόρτα κρατώντας το κουταλάκι σαν όπλο.
Κανείς.

Στις έξι παρά τέταρτο είχα πλέον αποκτήσει προσωπική σχέση με το ματάκι της πόρτας. Ήξερα ποιος γείτονας γύρισε, ποιος παρήγγειλε φαγητό και ποιος απέφευγε τα κοινόχρηστα.
Στις 18:07 ήρθε μήνυμα:
«Η παράδοση δεν κατέστη δυνατή. Δεν σας βρήκαμε».
Εμένα. Που φύλαγα την είσοδο σαν τον Κέρβερο.

Την επόμενη ημέρα πήγα μόνη μου να παραλάβω το δέμα. Ήταν ένα καλώδιο δύο μέτρων.
Εγώ, πάντως, είχα ήδη χάσει μία ολόκληρη μέρα από τη ζωή μου. Ευτυχώς, το καλώδιο ήταν ταχείας φόρτισης.