Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΑΠΕΡ

Συγγνώμη... αλλά ποιος βάζει το τάπερ πίσω στο ψυγείο με μία ελιά μέσα;
Στο σπίτι μου κατοικεί ένας πολύ περίεργος άνθρωπος.
Δεν τον έχω δει ποτέ.
Αλλά αφήνει τα ίχνη του παντού.

Ανοίγω το ψυγείο.
Βλέπω ένα τάπερ.
«Α! Έχει φαγητό!»
Το ανοίγω με λαχτάρα...
Μία ελιά.
Μία.
Μοναχική.
Σαν να εκτίει ποινή.
Δίπλα άλλο τάπερ.
«Ωραία, αυτό θα έχει το κοτόπουλο.»
Το ανοίγω...
Μισή κουταλιά σάλτσα.
Χωρίς κοτόπουλο.
Χωρίς μακαρόνια.
Μόνο η σάλτσα.
Σαν μουσείο αναμνήσεων.

Μετά βλέπω ένα μπουκάλι νερό με... δύο γουλιές.
Ένα κουτί χυμό που γράφει «οικογενειακή συσκευασία» και μέσα έχει όσο να βρέξεις γραμματόσημο.

Και φυσικά το αποκορύφωμα...
Το χαρτί υγείας.
Το ρολό τελείωσε.
Έχει μείνει μόνο το χαρτονάκι.
Και αντί κάποιος να το αλλάξει...
Το αφήνει εκεί.
Λες και από τη νύχτα θα φυτρώσει καινούργιο.

Έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.
Στα σπίτια δεν ζούμε μόνοι μας.
Ζούμε μαζί με τον άνθρωπο που δεν πετάει ποτέ τίποτα όταν τελειώνει.
Δεν τον έχουμε δει ποτέ.
Δεν ξέρουμε ποιος είναι.
Αλλά αν τον βρω...
Θα του αφήσω στο ψυγείο ένα τάπερ.
Με μία μόνο... ελιά.