Η ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ WI-FI

Υπάρχουν δύο εποχές στην ιστορία της ανθρωπότητας: πριν το Wi-Fi και μετά το Wi-Fi.

Πριν το Wi-Fi...
Αν ήθελες να μιλήσεις με κάποιον, τον έπαιρνες τηλέφωνο. Και αν δεν απαντούσε; Περίμενες. Δεν υπήρχε το άγχος του «με άφησε στο διαβάστηκε».
Για να δεις μια ταινία, πήγαινες στο βιντεοκλάμπ. Και αν κάποιος είχε ήδη νοικιάσει αυτή που ήθελες; Τέλος. Διάλεγες ό,τι είχε απομείνει και έπειθες τον εαυτό σου ότι τελικά ήταν... αριστούργημα.
Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις είχαν συζητήσεις. Σήμερα έχουν φορτιστές.

Μετά το Wi-Fi...
Το πρώτο πράγμα που ρωτάμε όταν πάμε κάπου δεν είναι:«Πώς είστε;»
Είναι:«Ποιος είναι ο κωδικός;»
Αν πέσει το ίντερνετ για πέντε λεπτά, όλοι αρχίζουν να κοιτάζουν το ρούτερ σαν να περιμένουν να συνέλθει από λιποθυμία.
Κάποτε χάναμε τα κλειδιά. Τώρα χάνουμε το σήμα.
Και υπάρχει πάντα εκείνος ο άνθρωπος που στέκεται σε μια γωνία του σπιτιού με το κινητό ψηλά, πιστεύοντας ότι αν το σηκώσει άλλα δέκα εκατοστά θα πιάσει... «υπερ-Wi-Fi».
Το πιο αστείο όμως είναι ότι όταν τελικά συνδεθείς, δεν θυμάσαι καν γιατί ήθελες ίντερνετ εξαρχής!

Συμπέρασμα
Το Wi-Fi μάς έκανε τη ζωή πιο εύκολη, πιο γρήγορη και πιο βολική. Μας έδωσε πρόσβαση σε ολόκληρο τον κόσμο... αλλά ταυτόχρονα μας έκανε να πανικοβαλλόμαστε όταν βλέπουμε τη λέξη:
«Χωρίς σύνδεση».

   Και κάπως έτσι, η πιο δυνατή σχέση της εποχής μας δεν είναι με κάποιον άνθρωπο...
                              Είναι με τις τρεις μικρές γραμμές του σήματος.