ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ..

Δεν ζητούσα πολλά.

Μία φωτογραφία ήθελα.

Μία.

Να φαίνομαι φυσιολογικός άνθρωπος, με δύο μάτια στην ίδια περίπου ευθεία και χωρίς έκφραση ανθρώπου που μόλις πληροφορήθηκε ότι χρωστάει στην Εφορία.

Στήνω το κινητό.

Πρώτη φωτογραφία.

Κοιτάζω.

Ποια είναι αυτή;

Δεν ξέρω τη γυναίκα.

Δεν την έχω ξαναδεί.

Στον καθρέφτη πριν από τρία λεπτά ήμουν μια χαρά.

Τι συνέβη στη διαδρομή από τον καθρέφτη μέχρι την κάμερα;

Ξαναδοκιμάζω.

Αυτή τη φορά χαμογελάω.

Πολύ.

Βγαίνω σαν παρουσιάστρια τηλεμάρκετινγκ που προσπαθεί να μου πουλήσει ορθοπεδικό στρώμα στις τρεις τα ξημερώματα.

Λιγότερο χαμόγελο.

Τώρα φαίνομαι θυμωμένη.

Λίγο περισσότερο.

Τώρα φαίνομαι ύποπτα χαρούμενη.

Κάπου πρέπει να υπάρχει το σωστό ποσοστό χαμόγελου.

Προφανώς είναι 17,3% και εγώ δεν το πετυχαίνω.

Αλλάζω στάση.

Χέρι στη μέση.

Όχι.

Μοιάζω να περιμένω τον διευθυντή.

Χέρι στα μαλλιά.

Όχι.

Μοιάζω να ψάχνω αν έχω ψείρες.

Κοιτάζω μακριά.

Ακόμα χειρότερα.

Μοιάζω να είδα κάποιον να μου κλέβει το αυτοκίνητο αλλά αποφάσισα να μη χαλάσω τη φωτογράφιση.

Μετά ξεκινάει το κεφάλι.

Λίγο δεξιά.

Κλικ.

Λίγο αριστερά.

Κλικ.

Πιο κάτω.

Κλικ.

Πιο πάνω.

Κλικ.

Στην 38η φωτογραφία δεν ποζάρω πια.

Κάνω ακτινολογικό έλεγχο αυχένα.

Και τότε εμφανίζεται ο γνωστός που «ξέρει από φωτογραφίες».

— Χαλάρωσε! Να είσαι φυσική!

Αυτή είναι ίσως η πιο άχρηστη οδηγία στην ιστορία της φωτογραφίας.

Από τη στιγμή που κάποιος σου λέει «να είσαι φυσική», ξεχνάς αμέσως πώς στέκεται ένας άνθρωπος.

Τι κάνουν κανονικά τα χέρια;

Πού τα βάζουμε;

Έχω δύο.

Μου φαίνονται ξαφνικά υπερβολικά πολλά.

Τα αφήνω κάτω.

Μοιάζω με φαντάρο σε αναφορά.

Τα σταυρώνω.

Μοιάζω με διευθύντρια που μόλις ανακάλυψε ποιος έφαγε το γιαούρτι της από το ψυγείο του γραφείου.

Βάζω το ένα στην τσέπη.

Δεν έχω τσέπη.

Ωραία.

Συνεχίζουμε.

Μετά από 74 φωτογραφίες συμβαίνει κάτι ακόμη πιο περίεργο.

Αρχίζεις να ανακαλύπτεις προβλήματα που μέχρι εκείνη τη μέρα αγνοούσες.

«Γιατί το ένα μου φρύδι έχει δική του πολιτική καριέρα;»

«Πάντα έτσι ήταν το αυτί μου;»

«Γιατί ο αγκώνας μου φαίνεται τόσο… αγκώνας;»

Στη φωτογραφία 103 έχεις πλέον χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Δεν ξέρεις αν είσαι όμορφη.

Δεν ξέρεις αν είσαι άνθρωπος.

Κοιτάζεις τόσο πολλή ώρα το πρόσωπό σου που αρχίζει να σου φαίνεται σαν αντικείμενο από το IKEA.

Και τότε γίνεται το θαύμα.

Φωτογραφία 126.

Υπέροχη.

Μαλλιά σωστά.

Χαμόγελο σωστό.

Στάση σωστή.

Φως τέλειο.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Κάνω μεγέθυνση.

Έχω κλειστό το ένα μάτι.

Φωτογραφία 139.

Τέλεια ξανά.

Μόνο που πίσω μου υπάρχει μια σακούλα σκουπιδιών.

Στη 146 τα πάντα είναι σωστά.

Εκτός από ένα μικρό πρόβλημα:

το κινητό έχει εστιάσει στη γλάστρα.

Η γλάστρα, ομολογουμένως, έχει βγει εξαιρετική.

Και μετά έρχεται η φωτογραφία 147.

Δεν την είχα προγραμματίσει.

Δεν πόζαρα.

Γελούσα επειδή είχα πλέον απελπιστεί.

Και φυσικά…

είναι η καλύτερη.

Τρεις ώρες προετοιμασία, 146 αποτυχημένες λήψεις, αλλαγές στάσης, φωτισμού, μαλλιών και έκφρασης…

για να καταλήξω στη φωτογραφία που τραβήχτηκε κατά λάθος.

Την ανεβάζω.

Και πέντε λεπτά αργότερα έρχεται το πρώτο σχόλιο:

«Πολύ φυσική φωτογραφία! »

Κλείνω το κινητό.

Δεν χρειάζεται να μάθει κανείς τι συνέβη.

Ούτε ότι κάπου στη συλλογή μου υπάρχουν άλλες 146 φωτογραφίες.

Ούτε ότι στις 38 από αυτές φαίνεται καλύτερα η γλάστρα από εμένα.

Αυτά θα μείνουν μεταξύ εμού, του κινητού μου και του Θεού.