O ΚΩΔΙΚΟΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΩ

Πήγα να ανοίξω έναν λογαριασμό σε μια εφαρμογή. Συμπλήρωσα όνομα, email και έφτασα στο πεδίο «Δημιουργία κωδικού».
Έγραψα έναν κωδικό που θα θυμόμουν.
«Ο κωδικός πρέπει να περιέχει τουλάχιστον οκτώ χαρακτήρες».
Προσθέτω χαρακτήρες.
«Πρέπει να περιέχει κεφαλαίο γράμμα».
Βάζω κεφαλαίο.
«Πρέπει να περιέχει αριθμό, σύμβολο και το δάκρυ ενός μονόκερου που γεννήθηκε Τρίτη».
Άρχισα να δημιουργώ κάτι που έμοιαζε περισσότερο με αριθμό πλαισίου διαστημοπλοίου παρά με κωδικό. Το σύστημα, όμως, δεν είχε τελειώσει μαζί μου.
«Ο κωδικός δεν πρέπει να περιλαμβάνει το όνομά σας».
Δεν περιείχε το όνομά μου. Σε εκείνο το σημείο δεν περιείχε ούτε στοιχεία από γνωστή ανθρώπινη γλώσσα.
Τελικά, έφτιαξα έναν κωδικό με δεκαέξι χαρακτήρες, δύο θαυμαστικά, έναν αστερίσκο και έναν αριθμό που δεν έχει καμία συναισθηματική σχέση μαζί μου. Το σύστημα τον δέχτηκε πανηγυρικά.
Την επόμενη ημέρα προσπάθησα να συνδεθώ.
«Λανθασμένος κωδικός».
Δοκίμασα τέσσερις πιθανές εκδοχές. Τίποτα. Πάτησα «Ξέχασα τον κωδικό μου» και έλαβα email για να δημιουργήσω καινούργιο.
«Ο νέος κωδικός δεν μπορεί να είναι ίδιος με κάποιον παλαιότερο».
Δεν ήξερα καν ποιος ήταν ο παλιός. Αυτό ήταν το βασικό μας πρόβλημα.
Σήμερα διαθέτω έναν απολύτως ασφαλή λογαριασμό. Είναι τόσο ασφαλής, που δεν μπορεί να μπει ούτε η νόμιμη ιδιοκτήτρια.