ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η αναζήτηση πάρκινγκ ξεκινά πάντα με αισιοδοξία.
«Κάπου εδώ θα βρω», λες, μπαίνοντας στο στενό.
Δεν θα βρεις.

Στον πρώτο γύρο εξετάζεις τον δρόμο χαλαρά. Στον δεύτερο αρχίζεις να παρατηρείς λεπτομέρειες. Στον τρίτο γνωρίζεις πλέον ποιος έβαψε το μπαλκόνι του και ποια πολυκατοικία έχει συνέλευση την Πέμπτη.
Ξαφνικά βλέπεις κόκκινα φώτα. Κάποιος μπαίνει στο αυτοκίνητό του!
Σταματάς πίσω του και περιμένεις. Εκείνος κάθεται, ρυθμίζει τον καθρέφτη, συνδέει το κινητό, απαντά σε δύο μηνύματα και πιθανότατα υποβάλλει τη φορολογική του δήλωση.
Έπειτα ανοίγει την πόρτα και ξαναμπαίνει στο σπίτι.
Δεν έφευγε. Είχε πάει να πάρει φορτιστή.

Συνεχίζεις και βλέπεις επιτέλους κενό χώρο. Ανάβεις φλας, πλησιάζεις θριαμβευτικά και ανακαλύπτεις έναν κάδο, ένα μηχανάκι ή την κλασική καρέκλα που φυλάει τη θέση για κάποιον άγνωστο βασιλιά.
Στον πέμπτο γύρο εμφανίζεται κι άλλος οδηγός. Κοιτάζεστε με καχυποψία. Δεν είστε πλέον δύο άνθρωποι. Είστε ανταγωνιστές σε παιχνίδι επιβίωσης.
Μια θέση αδειάζει. Επιταχύνετε και οι δύο με την ταχύτητα σαλιγκαριού που έχει θυμώσει.
Την κερδίζω!

Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο γεμάτη περηφάνια και κοιτάζω γύρω μου.
Βρίσκομαι οκτώ τετράγωνα από τον προορισμό μου.
Περπατώ είκοσι λεπτά για να φτάσω, αλλά δεν με νοιάζει. Έχω θέση πάρκινγκ. Έχω ακίνητη περιουσία.

Όταν επιστρέφω, παρατηρώ μια πινακίδα ακριβώς δίπλα:
«Απαγορεύεται η στάθμευση».
Τουλάχιστον τώρα ξέρω γιατί ήταν ελεύθερη.