ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑΙΝΙΑ;

Το σχέδιο ήταν απλό: πίτσα, ποπ κορν και μία ταινία.
Καθίσαμε στις εννέα. Στις εννέα και πέντε είχαμε ανοίξει την πλατφόρμα. Στις δέκα παρά τέταρτο περιηγούμασταν ακόμη στις επιλογές.
«Αυτή φαίνεται καλή».
«Την έχω δει».
«Αυτή;»
«Έχει χαμηλή βαθμολογία».
«Εκείνη;»
«Δεν θέλω κάτι βαρύ».
Ψάχνουμε κωμωδία, αλλά όχι χαζή. Περιπέτεια, αλλά όχι με πολλή βία. Ρομαντική, αλλά όχι υπερβολικά ρομαντική. Κάτι πρόσφατο, αλλά να ξέρουμε ήδη ότι είναι καλό.

Με λίγα λόγια, αναζητούμε μια ταινία που πιθανότατα δεν έχει γυριστεί ακόμη.
Ανοίγουμε τα τρέιλερ. Βλέπουμε δύο λεπτά από το καθένα και βγάζουμε αυστηρές αποφάσεις σαν κριτική επιτροπή διεθνούς φεστιβάλ.
Στις δέκα η πίτσα έχει κρυώσει. Στις δέκα και μισή έχουν τελειώσει τα ποπ κορν. Δεν έχουμε παρακολουθήσει ταινία, αλλά έχουμε δει αρκετά αποσπάσματα ώστε να μπερδεύουμε ήδη οκτώ διαφορετικές υποθέσεις.

Τελικά αποφασίζουμε.
Η ταινία ξεκινά. Εμφανίζονται οι πρώτοι τίτλοι και κάποιος λέει:
«Μισό λεπτό, αυτή την έχω ξαναδεί».
Επιστρέφουμε στο μενού.
Στις έντεκα και σαράντα πέντε επιλέγουμε μια σειρά «μόνο για ένα επεισόδιο». Εγώ έχω ήδη αποκοιμηθεί κρατώντας το τηλεχειριστήριο.

Το επόμενο πρωί με ρωτούν πώς μου φάνηκε.
«Ωραία φωτογραφία», απαντώ.
Δεν ξέρω ποια ταινία είδαμε.
Δεν είδαμε καμία.