ΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΡΟΛΟΪ ΜΕ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕ ΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΘΑΡΙΖΑ ΤΖΑΜΙΑ

Αποφάσισα να καθαρίσω τα τζάμια, μια δουλειά που ξεκινάς αισιόδοξα και τελειώνεις εξετάζοντας αν γίνεται να ζήσεις μόνιμα με κλειστές κουρτίνες.
Ψέκασα το πρώτο τζάμι και άρχισα να τρίβω κυκλικά. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Έπειτα από λίγα λεπτά, το έξυπνο ρολόι μου δονήθηκε ενθουσιασμένο.
Είχα ολοκληρώσει έναν στόχο άσκησης.

Το κοίταξα περήφανα. Επιτέλους ένα μηχάνημα αναγνώριζε τον κόπο μου, έστω κι αν πίστευε ότι συμμετείχα σε αγώνα κωπηλασίας.
Συνέχισα πιο δυναμικά. Το ρολόι κατέγραφε κινήσεις, θερμίδες και παλμούς. Εγώ κατέγραφα δαχτυλιές που εμφανίζονταν αμέσως μόλις νόμιζα ότι είχα τελειώσει.
Κάθε φορά που σήκωνα το χέρι για το πάνω μέρος του τζαμιού, μετρούσε νέο επίτευγμα. Όταν έσκυβα για τον κουβά, νόμιζε ότι έκανα καθίσματα. Όταν τίναξα το πανί, πρόσθεσε ακόμη μερικά βήματα.
Σε μισή ώρα είχα, σύμφωνα με το ρολόι, γυμναστεί σαν επαγγελματίας αθλήτρια.

Σύμφωνα με το τζάμι, όμως, είχα απλώς μεταφέρει τους λεκέδες από τη μία πλευρά στην άλλη.
Έκανα δύο βήματα πίσω για να θαυμάσω το αποτέλεσμα. Ο ήλιος έπεσε πάνω στο γυαλί και αποκάλυψε ένα τεράστιο μωσαϊκό από γραμμές.

Το ρολόι δονήθηκε ξανά για να με συγχαρεί.
Το τζάμι δεν είχε καθαρίσει, αλλά εγώ είχα κάψει εκατόν ογδόντα θερμίδες.
Έκλεισα την κουρτίνα και πήγα να φάω κάτι.
Δεν αφήνεις έναν τέτοιο αθλητικό θρίαμβο χωρίς επιβράβευση.